BoekCie

Hij bevindt zich in Groningen, met om hem heen ingestorte gebouwen, vergane bomen en geen
levende ziel te bekennen. Net als overal ter wereld. Ergens in deze ruines zou zich het geheim van de
‘vierde dimensie’ bevinden, zoals wordt gerefeerd naar de tijd voor de grote tenondergang. Een
windvlaag doet een berg gedateerde kranten opwaaien zodat een blauw, antiek uitziend boek
zichbaar wordt tussen de ruines. De avonturier veegt het asgrijze stof van de kaft en slaat het boeken
open.

(4 jaar eerder)
“Ben je bijna klaar Kee?”, roept Veldy op het randje van wanhoop naar zijn commissiekameraad.
“Rustig, deze stramien moet perfect, anders is alles voor niets!”, buldert deze terug. De kamer hoog
in de flat van Kee trilt verdacht op zijn grondvesten. De duisternis van de nacht wordt onderbroken
door duizenden feestlichten die de hemel verlichtten. “Het feest is al aan de gang, wij moeten ook zo
die kant op jongens!”, oppert voormeester Schippers, in een poging de prioriteiten scherp te houden.
Ondetussen staart Boeree met een blik van tevredenheid en somberheid tegelijk uit het raam. Hij
weet wat deze avond teweeg zal brengen. “Het mooiste feest is altijd op de laatste avond hé”, zegt
Ganz, die naast Boeree is komen te staan. Hij zucht. “De Lustrumcommissie.. ze weten niet wat ze
gedaan hebben. Dit Lustrum was te mooi, en dit eindfeest wordt te mooi. Het is een opeenstapeling
van geweldigheid, en de illustere grens van het mooist mogelijke wordt overschreden vanavond en
als dat gebeurt.. ik heb ze geprobeerd te waarschuwen.”

(4 jaar later)
De avonturier bladert door het boek en begint de laatste geschreven pagina te lezen.
Mijn naam is Kee, en dit is een waarschuwing. Ik kom net terug van het eindfeest van het Veracket
Lustrum. Ik was bij Maat geweest en toen begon het. Het leek op een typische aardbeving zoals we
wel gewend waren in Groningen. Maar het werd erger, gebouwen stortten in, de Aarde scheurde
open en om me heen werden mensen opgeslokt door de diepte. Het leek wel een film, maar het was
bittere realiteit. Ik heb niet lang meer, de flat is het aan het begeven. Als je dit leest, organiseer geen
Lustrum voor een tennisvereniging! De wereld kan niet nog zo’n epische feestweek aan, het zal het
einde betekenen! Ik wou dat ik nog... en toen hield de zin op in een langgetrokken penstreek en een
vlek bloed. De avonturier klapt het boek dicht en stopt het in zijn backpack. Verbouwereerd kijkt hij
om zich heen. Deze verdorde wereld, het bijna uitsterven van de mensheid. Nu weet hij hoe ooit kon
gebeuren.

O_JSsKPnIkrgr1PnN4l17VIRw0f6WPRCuOK7wM0dApH1H5v1RUGeCycZMS1aEmkumPDjI4OcpRiIoIFxkBxJ7GFffOoNqSlBsWDCHpjDt-W-GcjV-g-PGph7DaPbTjiDmpTrtwL6
De BoekCie bestaat uit  (v.l.n.r):
Boerée, Ganzie, Schippers, Veldie, Kee